مردم عزیز

بعضیا ذهنشون سپیده. بی وزن بی قافیه. بعضیاشونم رباعی مدام ذکر می گن. لاحول ولا قوة الا بالله

اینه احوال مردم شهرمون. اونایی که سپیدن گم می شن از بی وزنی میرن هوا اون بالا رو می فهمن. اونایی میمونن که قافیه شون به شکر این ذکر هر شب به راه س.  حالا شما بیاین سر منو بکنین زیر برف منی که برف ندیدم. بی وزنم بی قافیه.

به سلامتی اونایی که حرفی برای گفتن دارن -چه با وزن چه بی وزن-  صلوات نفرسین فقط یه دیقه سکوت کنین

 

 

- مشخصه دارم سعی می کنم نفس بکشم؟-